Rozdział II

Tobias

Docieram do skrzydła szpitalnego. Widzę ją, leży nieruchomo.Podchodzę do jej łóżka, obok stoi lekarz.

Żyje?-Pytam spokojnym tonem, tak spokojnym na jaki tylko mnie stać.

-Żyje. Straciła dużo krwi, rana była dość rozległa. 

Otwieram usta by zadać kolejne pytanie, nim jednak pytam, słyszę odpowiedź -,,Za góra dwa tygodnie stanie na nogi''  

Mężczyzna zmierza w stronę kolejnego pacjenta. Przysuwam sobie krzesło i siadam obok jej łóżka. -Beatrice... -szepcze. 

Nagle z głośników rozlega się czyjś głos.

,,Walka dobiegła końca. Zginęło wielu ludzi. Ranni znaleźli się w szpitalach. Chociaż frakcji już nie ma, upamiętniając ich byt, upamiętniając historie zapisaną krwią wielu ludzi, pielęgnujcie w sobie dawne nawyki:

Erudycką mądrość,

Altruistyczną dobroć,

Prawą szczerość

Serdeczną przyjaźń,

Nieustraszoną odwage,

Nie wstydźmy się tego kim byliśmy, pamiętajmy to co było, żyjmy tym co jest, i z uśmiechem patrzmy w przyszłość.''

Poznaje ten głos...

Evelyn. Kobieta prawie mi obca...bezfrakcyjność zmieniła ją. Może zmieniła się również dzięki uwolnieniu od Marcusa.Właśnie zmierza w moją stronę ze łzami w oczach.  

-Tobias. Kocham cie..- Przytula mnie. 

Sztywnieje. Odwzajemniam uścisk. 

Nie wychodzi przekonująco.

Mimo wszystko dobrze jest tak jak jest.

Matka wybrała syna, nie władze którą jej proponowano po obaleniu frakcji.

Rozdział I

Tris
David uniósł broń. Obracam się na pięcie i rzucam w stronę urządzenia. Chociaż wiem, że to nieodpowiedzialne odwracać się plecami do człowieka z bronią, to wiem, że muszę to zrobić- choćby przypłacając własnym życiem. To właśnie poświęcenie. Cała drżę. Wklepuje pośpiesznie kod dostępu. Kulka przeleciała milimetr od mojego ciała, trafiła w przedmiot po mojej lewej. Zielony przycisk. David oddaje kolejny strzał. Trafił w podudzie. Potykam się, ból przeszywa mnie całą.
-Muszę biec -myślę.
Uciekam, nie patrze pod nogi, nie słyszę nic, toczę walkę z samą sobą... Dłużej nie wytrzymam.Opieram się o ścianę.
Christina podbiega i bierze mnie pod ramie, słyszę szum, wszystko znika z mojego pola widzenia.
* * *
Tobias
Biegnę przez korytarz, szukając Tris. Walka dobiega końca. Nagle wpadam na Christine, podążają za nią Uriah i Cara.
Gdzie Tris?-pytam łapiąc oddech.
W szpitalu, nieprzytomna-odpowiada Cara.
W ciężkim stanie- dodaje Christina unikając mojego wzroku.
Widocznie nie kłamie. Rozdzielamy się. Cara, Christina i Uriah idą szybkim krokiem do jakiegoś pomieszczenia. Popycham ludzi, zmierzając do skrzydła szpitalnego. Nie zawracam sobie głowy bąkaniem przeprosin.